Oeps, weg tas…

Oeps, weg tas…

Bij de toonbank van een koffietentje bestel ik nog een drankje. Ik zit hier al een paar uur te werken. Door mijn hoofd schiet ineens de gedachte: “Oeps, mijn tas staat nog bij mijn tafel.”

Snel loop ik terug naar mijn tafel door de mensenmenigte. Het is spitsuur rond lunchtijd. Alle mensen van de kantoren in de buurt komen hier hun lunch halen. Ik kan mijn tafel niet eens zien, laat staan mijn tas. Hoe dit afloopt, dat is te voorspellen…

Alleen woon ik tegenwoordig in Dubai. Geen spannend verhaal, want natuurlijk stond mijn tas nog keurig bij mijn tafel. Met op de tafel mijn notitieboek en telefoon.

Veiliger dan veilig
Ik heb me in lange tijd niet zo veilig gevoeld als hier. Een verademing. Overal waar ik ben, hoef ik me geen zorgen te maken over mijn spullen.

Bij het zwembad gaan de badgasten uren het water in en liggen al hun spullen open en bloot, vol in het zicht.

Op een parkeerplaats staat een auto met een draaiende motor, sleutel in het contact en de chauffeur loopt snel even de apotheek in. Niemand die hier van opkijkt. Behalve ik dan, enigszins verbaasd dat dit kan.

In de paskamer van een kledingzaak lopen mensen gewoon naar de spiegels terwijl hun spullen voor het grijpen liggen.

De meneer van de Pest Control is alleen in ons huis. Al mijn spullen liggen overal voor het grijpen.

De klusjesmannen komen voor het onderhoud van onze Airconditioning. In de keuken ligt kleingeld.

Onze waterflessen staan bij de voordeur met geld voor een nieuw bonnenboekje.

Contrast
Zie je het voor je? Dat ik zo zou leven in Den Haag.

Waar ik het laatste jaar voor mijn vertrek de wijkagent bij naam mocht noemen, omdat er zoveel overlast en schade was aangericht. Waar ik tot aan de burgemeester contact heb gezocht, omdat ik me niet veilig meer voelde als ik ‘s avonds Rex uitliet.

Waar ik er klaar mee was om uitgescholden te worden en ik het niet meer trok als jochies mijn hond dood wensten.

“Tja mevrouw dit hoort helaas bij de binnenstad. U woont dicht bij het uitgaansgebied en in de doorloop naar de Schilderswijk.”

Dat was het antwoord van de betreffende ambtenaar die namens de burgemeester contact met mij zocht. “Het is niet fijn, maar het is helaas niet anders.”

In Dubai voel ik me zo veilig. Iedereen leeft op deze manier. Ik ken verhalen van mensen die hun creditcard vergaten in een restaurant en die ze een paar uur later daar nog keurig aantroffen. De eerlijke vinder had het afgegeven aan het personeel.

Hoe veilig ben ik in Dubai?

Ja, maar in Dubai is iedereen rijk.

Nee, dit komt niet iedereen omdat iedereen eet met gouden bestek van diamanten bordjes. Veel mensen in Dubai werken voor minder dan de gemiddelde bijstandsuitkering in Nederland.
6 dagen per week van 12 uur per dag voor ongeveer € 300 – € 500,- per maand.

Natuurlijk gebeuren hier ook vervelende dingen, alleen willen mensen niet in problemen komen. Je komt naar Dubai om te werken. Misdraag jij je, dan krijg je een enkele reis naar je land van herkomst of een enkele reis naar de cel.

Begrijp me niet verkeerd. Ik zie Dubai niet als de ideale samenleving. Zoals de samenleving hier gecreëerd is, is deze niet te vergelijken met Nederland. Een hoge mate van veiligheid is wel iets dat mensen prettig vinden. In Dubai vinden veel mensen dat terug (zie onderzoek).

Om te wonen vind ik het heerlijk. Ik geniet van dit gevoel van veiligheid. Loop zonder problemen in het donker over straat, maak me niet druk over mijn spullen en vind het heerlijk om te merken dat mensen zelfs voor elkaars spullen zorgen!

Door | 2017-04-23T14:16:48+00:00 24 september 2014|Cultural Differences, Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie