The Truman Show

The Truman Show

Speel ik in het vervolg van ‘The Truman Show’? In de verte hoor ik een regisseur zeggen: “De kijkcijfers lopen terug. We moeten spektakel bedenken.”

Ik droom niet. Dat weet ik zeker. Of toch wel?  Terug naar de filmset…

Brandalarm
Vanaf de 17e etage nam ik vanochtend de lift naar de parkeergarage. Ik liep door de klapdeuren en ineens rook ik een sterke brandlucht. Ik liep langs het hok waar de de vuilstortkokers uitkomen.

“Zou een bewoner per ongeluk een smeulende sigaret hebben weggegooid?” vroeg ik mij af. Hoe dichter bij onze auto, hoe sterker de geur werd. Ergens was er een brandje. Bij de verlichting zag ik de rookwalmen hangen. “Waar komt dit vandaan?”

Op zijn Hollands ging ik gelijk in de actie-modus. Terug naar de lift, naar de portier op de begane grond. Die stond met een bewaker te praten. Ik zei nogal directief tegen die bewaker dat hij mee moest komen. Met twee bewakers aan mijn zijde liep ik terug de garage in.

Ook hun oordeel was helder: “Something is wrong. There is a fire.” Totdat er één bedacht: “Maybe it’s the technicians, testing.” In de verte liepen twee klusmannen. Er werd over en weer geroepen in het Pakistaans of Indiaas, ik werd er niet wijzer van. Gelukkig vertaalde de bewaker het voor mij: “Yes Ma’am. There are testing the smoke system. No fire. Everything okay. Smoke will stop.”

Roze broek in Umm Ramool
Nu het normaal was dat de hele garage blauw stond, kon ik rustig in mijn auto stappen. Op naar het beruchte Umm Ramool, waar ik ooit mijn vuurdoop kreeg. Door die gedachte alleen reed ik met een grote grijns op de snelweg.

Bijna een jaar verder in tijd, bracht ik dit keer onze auto naar dit industriegebied voor een onderhoudsbeurt. Zonder blikken of blozen reed ik tussen alle gammele vrachtwagentjes en arbeiders door.

Bij de garage kwam een goedlachse Indiër, Mr. John, mij helpen. Mr. John kroop achter het stuur en manoeuvreerde in zijn achteruit over de te krappe parking richting de werkplaats.

“Yes, yes…Ma’am. Everyday we receive 150 cars for maintenance. Yes, yes very busy.”
Een seconde dacht ik: “Hmmm meneer John. Concentreert u zich nu maar even op al die geparkeerde auto’s. Praten kan straks.”

Stotterend Indiaas Engels
De auto ging de brug op en ik moest ook inspecteren: “Yes Ma’am. It’s our policy. Now you can see when there is a leakage.” Mr. John bekeek grondig alle hoeken en gaten. Hij kletste maar door. Totdat ik een paar serieuze autovragen stelde. Dat had hij niet verwacht. Mr. John begon te lachen. Daar kwam de ommekeer. Zijn hoofd kantelde van links naar rechts en weer van rechts naar links (het hoedenplank hondje).

Vanuit het niets begon hij zwaar te stotteren. Geduldig keek ik hem aan. Alleen bleef hij nogal ‘hangen’ in de zin: “The tires need to be replaced as well.” Zijn hoofd bleef wel heen en weer kantelen. Die beweging ging vloeiend door. Bij een volgende zin haperde hij weer. “Before summer, when it’s 50 degrees.”

Met zijn zware Indiase accent, grote glimlach met witte tanden en kantelende hoofd had het iets komisch. Ook iets aandoenlijks. Van binnen begon ik te lachen. Van buiten deed ik mijn best om zo serieus mogelijk te blijven kijken. Stotteren is zo blijkt een wereldwijd fenomeen.

The Truman Show - Annechien Lubbers

Op de filmrol
“Eigenlijk zou ik hem moeten filmen,” dacht ik. “Of zal ik hem op de foto zetten? Net als die taxichauffeur van de week.”

Woensdagavond stapte ik namelijk in bij een wonderbaarlijke taxichauffeur. Buiten was het nog zeker 20 graden. De chauffeur zat in de auto met een muts en warme handschoenen. Het kon niet anders dan dat deze man koorts had. Wie anders gaat er in Dubai met een winters tenue rondrijden?

Toen ik de stoute schoenen aantrok en erom vroeg, antwoordde de chauffeur: “Yes, I get cold hands from driving with the AC on for 12 hours.” Daarna poseerde hij maar al te graag voor een foto!

Alles bij elkaar kan het niet anders. Dit alles moet in scène gezet zijn. Toch?

Door | 2017-04-19T08:38:58+00:00 01 februari 2015|Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie