Onderuit in de 5-sterren hotellobby

Onderuit in de 5-sterren hotellobby

Afgelopen dinsdag haalde ik mijn verjaardagscadeau al op. Niels had zijn moeder naar Dubai over laten komen. Erg gezellig!

Aan de vooravond van mijn verjaardag vierden wij dit alvast met een gezellig etentje. Een verjaardag kan je tenslotte niet vaak genoeg vieren. Die avond viel nogal in het water…zacht gezegd.
 
Smikkelen en smullen
Met Niels, mijn schoonmoeder en een Nederlandse vriend vertrokken wij naar een chique 5-sterren hotel bij Dubai Festival City.

Bij aankomst wachtten meerdere portiers ons op. De lobby werd gevuld met blinkend marmer, een kapitaal aan verse bloemen, schitterende verlichting en gasten in prachtige kleding.
 
Een drukte van jewelste aan mensen trok de 3 restaurants en de lobby in. Wij gingen naar het buffetrestaurant dat deze avond het thema Seafood had. In Dubai houdt een buffet in dat er zo’n 20 koks de meest exclusieve gerechten vers voor je koken. 
 
Dessertbuffet
Alleen het dessertbuffet bestond al uit 5 meter aan marmer dat gevuld was met een verscheidenheid aan zoetigheid en locale producten. Uiteraard gepresenteerd in de meest bijzondere vormen.

Lachend waarschuwden wij elkaar: “Houd ruimte voor deze lekkernijen. Dat wordt smikkelen en smullen!”
 
Aan tafel koos ik voor een heerlijke fruitcocktail. Ik voelde me al de hele dag niet lekker en sloeg de alcohol over. Een beginnende blaasontsteking had zich in mijn lichaam gevestigd.
 
De overdaad maakte het kiezen nog best lastig. Wat een lekkers! Terwijl ik net een bord met een geurig hoofdgerecht voor mijn neus had staan, kreeg ik het gevoel dat ik toch echt nog even het toilet moest bezoeken. Geen straf, want ook dat zag eruit als een ware attractie van luxe.
 
Een draaiende wereld
Ik zag Niels bij één van de buffetten staan. Mijn eigen eetlust was matig, wel jammer op zo’n locatie. Lopend door de ruimte, voelde ik dat ik tolde op mijn benen. Snel liep ik naar Niels, die ik net aan bereikte.

De wereld draaide om me heen, ik stamelde uit: “Ik voel me niet goed…voel me zo licht. Ik moet zitten.”
 
Daadkrachtig pakte Niels mij bij mijn arm en nam me mee naar de lobby. Weg van de buffetten, de muziek en alle mensen. 
 
De dichtstbijzijnde zitplaats was de pianokruk die hoorde bij een prachtige vleugel. Niels zette me neer en bij mij ging het licht uit. Alles in mijn lijf begon te tintelen, praten was teveel en het zweet brak me uit.
 
Aan alle kanten hoorde ik wel nog voetstappen:
“Is she okay? Do you need a doctor?” werd er gevraagd.
Niels z’n stem: “Chien, moet er een dokter komen?” 
Ik kon niet antwoorden. Knikte alleen. Wat me overkwam wist ik niet. Het voelde niet goed…
 
De voetstappen bleven af en aan komen.
“Do you need something?” 
“Shall I call an ambulance?”
“What can we do for you?” 
Ik hoorde Niels zeggen: “Call a doctor.”

Ondertussen haalde een ober mijn schoonmoeder en onze vriend abrupt weg van hun heerlijke eten met de boodschap dat er iets met mij aan de hand was.
 
Sprankelend Dubai - Annechien Lubbers

Bij mij stond de tijd stil
Ik zag een waas als ik mijn ogen open deed. Ineens hoorde ik stemmen die ik herkende. 
“Heb je pijn?”
“Haal diep adem.”
“We zijn bij je Chien.” 

Toen hoorde ik ze overleggen wat er aan de hand kon zijn. Langzaam kwam ik wat bij en mompelde: “Ik wil liggen.”
 
Op de bank
Ondersteund door meerdere handen werd ik naar een bank in de chique lobby gebracht. Ik ging meteen liggen. 

Het personeel van het hotel bleef zich melden. Niels moest allerlei gegevens aan hen doorgeven, in verband met verzekeringen.

De EHBO kennis van onze Nederlandse vriend kwam goed van pas. Hij nam mijn hartslag op. Die was normaal. Mijn temperatuur zakte. Nu lag ik te trillen als een rietje. Klappertandend kwam ik weer wat bij. Om me heen zaten drie schatten van mensen die voor mij zorgden. Ze hadden mij toegedekt met mijn sjaal en spraken mij bemoedigend toe, terwijl ik zo nu en dan een aai over mijn bol kreeg.
 
Naar huis
“Ze krijgt weer kleur en haar adem is weer normaal.” De ambulance werd afgebeld. Ik wilde één ding: naar huis.
 
De uitgebreide avond vol heerlijks werd abrupt beëindigd door mijn lichaam dat waarschijnlijk een koortsaanval had gehad. Als reactie op de blaasontsteking.
 
Thuis kroop ik meteen mijn bed in.
Niels en mijn schoonmoeder kwamen regelmatig kijken of het goed ging.

Om 24uur werd ik zachtjes wakker gemaakt: “Gefeliciteerd, je bent jarig.” Na hun verjaardagsknuffel zakte ik gelijk weer in slaap.
 
Een rommelige nacht volgde en de volgende ochtend maakten alle felicitaties en aandacht van familie en vrienden uit Nederland mijn dag meer dan goed! De rest van mijn verjaardag hield ik mij rustig en gedeisd.

Opladen
Weken van verhuizen, eindeloze mannetjes en emigratieperikelen zorgen ervoor dat ik nu eerst ga opladen. Een rustige start van een nieuw levensjaar.
 
Speciale dank voor Niels, mijn schoonmoeder en onze vriend. Wat fijn dat jullie in de buurt waren!
We doen dit over. Dan mét een dessertbuffet!
 
PS Gelukkig hoefde ik niet mee met de ambulance. Al had dat wel een mooie column opgeleverd….
 

Door | 2017-04-25T11:37:44+00:00 17 juni 2014|An apple a day, Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie