Ode aan Hendrik Marsman

Ode aan Hendrik Marsman

Roots die je in 34 jaar opbouwt, kopieer je niet in 4 maanden. Je kunt ze hooguit iets verleggen. Afgelopen week realiseerde ik me ineens dat ik was ingehaald door een gevoel dat ik niet kon plaatsen. Fysiek voelde ik me niet helemaal lekker en mentaal was ik nogal prikkelbaar.

Toen viel het kwartje, ik had heimwee.
Waar ik ook ter wereld was, nog nooit had ik heimwee gekend.

Vanaf het moment dat ik het nu aan mezelf toegaf, werd het al wat minder. Door het te delen met dierbaren werd het nog wat lichter. Mooie bijkomstigheid, van alle kanten kreeg ik grappige en lieve berichten.

Mijn timing was perfect
Beter had ik het niet kunnen laten gebeuren.

Afgelopen woensdag vloog ik terug naar Nederland. Op vakantie in eigen land.

Bij het aan boord gaan van het KLM toestel was ik ‘thuis’. Na een soepele nachtvlucht stapte ik uit op Nederlands grondgebied en kon ik de familie die trouw op ons wachtte omarmen. Zo fijn!

Contrasten met Dubai
Al zoevend over de A4 zag ik overal waar ik keek groene landschappen met mooie wolken. Koeien, schapen en een molen.

Kleine auto’s reden over de smalle snelwegen. Omringd door met graffiti bespoten beton.

Mijn volgende ontvangstcomité stond klaar. Mijn eigen teckel Rex gedroeg zich verontwaardigd, terwijl de hond van mijn schoonfamilie uit elkaar kwispelde van blijdschap. Rex ging snel overstag en veranderde in een magneet. Nu 6 dagen later, zit die magneet nog steeds aan mij vast.

Ode - Annechien Lubbers

Weg heimwee
Als sneeuw voor de zon verdween mijn heimwee. Ik ben terug in een bekende omgeving, vol geborgenheid, dicht bij familie en vrienden.

Raar, nu heb ik weer zin om in Dubai mijn leven verder in te vullen. Voor mezelf geborgenheid te creëren. Mensen om me heen verzamelen waar ik me fijn bij voel.

Vanaf eind september is de hitte minder intens en draait het leven weer volop.

Eerst ga ik me verwonderen over de cultuurverschillen tussen het land van mijn roots en het land waar ik woon. En eindeloos genieten van Hollandse kaas, het groen en het koelere weer.

Strafwerk
Ineens denk ik terug aan het strafwerk dat ik op de middelbare school kreeg.

Als straf voor teveel geklets onder de les moest ik een gedicht voordragen. Nu voel en weet ik, Hendrik Marsman heeft het mooi verwoord!

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,

rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;

en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,

boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.

de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,

en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Door | 2017-04-25T09:47:42+00:00 11 augustus 2014|Huisje Boompje Beestje, Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie