Emergency: hoog in de lucht

Emergency: hoog in de lucht

“Ladies and gentlemen we have an emergency”

Mijn bizarre KLM vlucht van vorige week schoot weer even door mijn gedachten…Ga ik daarover schrijven? Ja, toch wel.

Op 2 uur vliegen van Dubai werd er tijdens mijn vlucht vanuit Amsterdam een passagier onwel. Twee stoelen achter mij lag ineens een dame midden in het gangpad. Mensen begonnen te roepen en stewardessen te rennen.

Het gangpad naast mij was binnen no time een drukte van jewelste. Een Nederlandse mevrouw die voorin zat, had dit door en kwam zich hier gelijk melden. Stewardessen overlegden: “Reageert mevrouw al? Nee? Oké, we gaan nu een arts omroepen.”

Dokter aan boord
“Dames en heren, er is een passagier onwel geworden. Is er een dokter of verpleegster aan boord? Kunt u zich bij ons te melden?”

Toen bleef het angstvallig stil…mensen begonnen om zich heen te kijken, mijn ‘buren’ grepen elkaars hand vast en ik keek nog eens over mijn schouder naar de stewards en stewardessen die zich over de passagier ontfermden.

“Er is geen arts aan boord. Wat doen we nu?” Vroeg een stewardess aan haar collega, die reageerde direct “Ik roep het nog eens om” en nu werd er naast het Engels en Nederlands ook in het Frans omgeroepen.
Weer reageerde er niemand…

De Afrikaanse vrouw lag nog steeds onwel in het gangpad. Een steward rende langs me met een medische toolkit.

Emergency - Annechien Lubbers

Platgedrukt
Ondertussen vroeg een stewardess aan een Afrikaanse dame, die achter mij zat, of zij bij elkaar hoorden. Deze mevrouw sprak echter geen Engels, geen Duits en geen NL. Alleen heel gebrekkig Frans. Nog drie Afrikaanse dames melden zich bij deze passagier. Ze leken familie te zijn en in ieder geval landgenoten.

Ik had deze dames al gezien bij het boarden in Amsterdam. Hun traditionele kleding viel mij toen op. Net als de obese dame in een rolstoel, die met begeleiding aan boord ging….en nu lag zij dus in het gangpad.

Een van de Afrikaanse dames wilde zo dicht mogelijk bij de zieke mevrouw staan en duwde mij half opzij. De hitte steeg naar mijn hoofd en tegelijk ontstond er een soort vlam in de pan in de cabine omdat de passagier nog steeds niet reageerde.

Paniek
Ik voelde mijn ademhaling onrustig worden.
“Wat gebeurt er als die mevrouw nou dood gaat?” schoot door mijn gedachten. “Waar vliegen we nu eigenlijk?” “Kunnen we ergens landen?”
En ja hoor, ik kreeg het wat benauwd…lichte paniek.

Letterlijk moest ik mezelf even herpakken. Het zweet liep van mijn voorhoofd. Wat was het warm in die cabine en het feit dat die mevrouw nog steeds bij me op schoot ‘zat’ werkte niet in mijn voordeel.

Op naar het toilet, ik moest even afkoelen en weg van de chaos. In de pantry sprak ik een stewardess aan: “Hebben jullie nog vrije stoelen? Ik zit op de plek waar die mevrouw ligt en al haar familie zit zo’n beetje bij mij op schoot.” Supervriendelijk antwoordde zij: “We hebben geen stoelen over, kom maar even op een stewardessenstoel zitten.”

Terwijl de hectiek in de cabine door ging, zat ik heerlijk op een rustige plek. Zo nu en dan kwam er een steward binnen rennen om nog meer medische attributen te halen. Het zag er niet best uit. Een stewardess riep om of er iemand aan boord was met een insulinemeter. Wat de zieke mevrouw exact had, was nog onduidelijk.

Theekrans
Al snel meldde zich bij mij ook een Franse dame. Zij zat aan de andere kant van mij en was net als ik de warmte ontvlucht. We kregen een vermakelijk gesprek. Een Nederlander met een schattig klein meisje kwam ook bij het gesprek. Het leek wel een theekrans.

“Waar is mama nou?” riep de ukkepuk. “Mama, komt zo,” antwoordde de vader.  Tja ‘mama’ was de Nederlandse verpleegster die nog steeds bij de zieke mevrouw aan het helpen was.

Figurant
Na ruim een uur keerde de rust terug. De zieke mevrouw was bijgekomen en aanspreekbaar. Zij kreeg een andere stoel in het vliegtuig. Men dacht dat ze een zware migraine aanval had gehad. Mensen gingen weer terug naar hun stoelen en de KLM crew ging weer terug naar de normale routine.

Ik bedankte de stewardessen en ging ook weer naar mijn stoel. Bij alle mensen om me heen was de adrenaline nog zichtbaar. Rode wangen en hyperactieve gesprekken onderling.

De film afkijken zat er niet meer in, de resterende vliegduur was te kort.

Gelukkig eindige ‘mijn film’ waarin ik een figurant was, in ieder geval positief.

Ze leefde nog lang en gelukkig!

PS: complimenten aan de KLM Crew!

Door | 2017-04-23T14:13:44+00:00 15 oktober 2014|Sparkling Storytellers, Weer & Verkeer|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie