Dubai – Dromen in Dubai

Dubai – Dromen in Dubai

Ik ben er! Donderdagnacht ben ik aangekomen in Dubai. Wat ik beleef, is onwerkelijk. Maak ik dit echt mee? Of droom ik dit?

‘De hitte slaat in mijn gezicht als ik ons appartementencomplex uitloop. Vanaf de 23e etage zag er het er aangenaam uit. De realiteit is dat het zweet me binnen 5 minuten uitbreekt. Bijna 40 graden en een luchtvochtigheid van tegen de 60%.

Strandvermaak
Snel naar het strand voor verkoeling. Het warme zeewater verkoelt mijn huid. Om me heen maken mensen uit allerlei culturen plezier. Als ik in het fijne zand neerplof, zie ik voor mij een groep Italianen met veel gebaren met elkaar communiceren. Ze beginnen bulderend te lachen. Vermakelijk om te zien. Aan de strandstoeltjes te zien, zijn ze toerist in het Sofitel.

Naast mij komt een gezin aan, de vrouw is volledig gesluierd in kleurrijke stoffen. Haar tenue bedekt haar van top tot teen. De man kleedt de kinderen om en neemt ze mee naar het water om samen te zwemmen. De vrouw kruipt onder een grote parasol en kijkt met een grote lach naar haar gezin.

In het water staan 5 Afrikanen met prachtige, donkere gespierde lichamen. Ze springen in de golven. Al snel rennen er twee terug naar de branding. Aan hun non-verbale communicatie is af te lezen dat ze het water eng vinden. Ze staan naar het water te kijken, pakken elkaars hand vast en lopen voetje voor voetje, voorzichtig richting het ruige water. De drie waaghalzen, dieper in de zee, zoeken hun grenzen op en gillen het uit van het lachen. Of is dit adrenaline die loskomt? Als er een grote golf aankomt, rennen ze alle vijf terug naar de vaste grond op het strand. Deze gigantische spierbundels vormen een mooi schouwspel.

Mijn blik wordt afgeleid door Svetlana van een jaar of 49. Een prototype uit Rusland. Gekleed in een extreem kleine bikini met een opgespoten lijf paradeert zij door het zand. Iedereen kijkt op. De gesluierde vrouw naast mij kijkt snel weer weg.

Mijn lichte huid prikt en schreeuwt: “Ga de zon uit…”

Ik verlaat het strand en loop over The Beach Walk waar jonge Emirati pronken met hun Ferrari’s, Lamborghini’s en Range Rovers. Er rijdt een Rolls Royce langs waaruit Arabische zangmuziek klinkt.

Onze woonomgeving - Annechien Lubbers

Afkoelen in de shoppingmall
Tijd om de omgeving op me in te laten werken. Ik loop naar Dubai Mall. Deze shoppingmall ligt op 5-10 minuten lopen. Toch een flinke uitdaging om hier te komen met deze temperatuur. De Bocht des Doods is namelijk lang. Geen schaduw en de zon brandt vol op mijn lijf. Mensen lopen hier snel door. Sommige houden hun tas boven hun hoofd om ‘te schuilen’. Ik haal opgelucht adem als ik de mall inloop waar de airconditioning hard blaast.

Ik bezoek een drogist om mijn in NL vergeten spullen te vervangen. De verkoopster vraagt:
“Do you also need Sun Protection?”
Ik barst in lachen uit. Blijkbaar valt het op dat ik licht geef in het donker.

Bij de Starbucks ga ik op zoek naar een heerlijke Cafe Latte. Voor me staat een Emirati vrouw in een abaya. Ze spreekt geen Engels en bestelt door te wijzen op een menukaart.

De Filipijnse ober begrijpt haar en maakt haar bestelling. Al snel staat de vrouw boos te wijzen. Oeps, de ober heeft het verkeerde gemaakt.

Hij antwoordt verlegen: “But you asked me to make a cold latte…” Meteen draait hij zich om, zet de koffie weg en maakt gelijk een nieuwe koffie.

Plotseling spreekt de Emirati vrouw toch Engels. Stellig roept ze: “I want my name on the cup.”

De man gehoorzaamt meteen, vraagt nog een keer hoe hij dat moet schrijven en noteert haar naam op haar beker. In haar eentje loopt ze statig weg met die ene kop koffie.

Ik glimlach en vraag me af: “Waarom wil ze persé haar naam op de beker?”

Dubai Marina - Annechien Lubbers

Aan mijn tafeltje kijk ik al drinkend in de regionale krant. Eens kijken wat hier het nieuws is. 300.000 werkmannen uit India krijgen verkeersles. Ze weten niet dat ze bij een zebrapad moeten oversteken met alle gevaren van dien. Ik moet mijn best doen om niet hardop te lachen. Ik ben echt in een andere wereld beland.

Vanuit mijn relaxmodus schrik ik ineens op van een keihard kabaal. Een stem galmt door de mall. In het Arabisch. Ik kijk op en zie dat alle mensen om me heen rustig doorpraten. Niemand is geschrokken. Alleen ik kijk druk om me heen. Dan ineens valt het kwartje, het is de oproep voor het gebed. De stem tettert nog een paar minuten vrolijk door en dan valt er een stilte en zijn alle pratende stemmen van de mensen om mij heen weer goed hoorbaar.

Verkeersles - Annechien Lubbers

Emirati krijgen voorrang 
Later zijn Niels en ik samen op pad. Na een bezoek aan het makelaarskantoor voor de verlenging van onze huur, lopen we naar Mall of the Emirates. Hemelsbreed stelt de afstand niets voor.

De weg ernaar toe is makkelijk begaanbaar. Totdat we een drukke weg moeten oversteken. Bij een zebrapad crossen alle taxichauffeurs door. Niemand stopt. In de verte komen normale auto’s aanrijden. Inwoners en expats stoppen wel en geven ons voorrang. Snel lopen we naar de overkant.

Het volgende obstakel ligt hier klaar. Een eenbaansweg met hoogteverschil waarvan het verkeer lastig te zien is en geen zebrapad. Iedereen rijdt hier door. We kijken om ons heen op zoek naar een zebra, maar die is nergens te vinden.

Vanuit het niets komt er een Emirati vrouw ons pad tegemoet lopen. Ze is volledig gesluierd in een zwarte abaya compleet met grote designer zonnebril. Nog steeds scheuren alle auto’s langs ons heen. Dan komt de Emirati vrouw in het zicht. Zodra de chauffeurs haar zien, gaan ze stuk voor stuk op de rem. Met grote gebaren laten ze zien dat zij voorrang heeft. Wij bedenken ons geen moment en lopen snel achter haar aan.

Goed onthouden, verkeersregel 1: geef altijd voorrang aan Emirati.

Dromen zijn bedrog
Alles wijst erop dat ik niet droom…echt niet?
Echt niet! Ik beleef dit echt.

Ik woon gewoon in Dubai. JOEHOE!
Een plek vol avonturen.

Ik voel de schrijfinspiratie kriebelen!

Door | 2017-04-26T09:29:18+00:00 22 april 2014|Emigreren voor beginners, Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie