Het sprookje van de week

Wanneer je denkt dat de wereld ophoudt, en je je afvraagt wat je hier doet, op dat moment doemt er in de verte iets aan de horizon op. Tussen al het zand, aan het einde van het ruige met stenen bedekte pad, zie je iets wat op een bunker lijkt. Te midden van dit stille stuk woestijn net buiten de bewoonde wereld, is het leven in al haar glorie voelbaar. Hier wonen overlevers. Die dromen van een toekomst.

Fata Morgana
Op de grens van meerdere Emiraten ligt aan het begin van de woestijn een hondenasiel. Of beter omschreven, hier staan meerdere ijzeren kooien zonder airconditioning. Ook niet als het in de zomer 50 graden buiten is. Toch kwispelen hier opvallend vrolijke hondjes in het rond. Zeker voor het bezoek dat de zoektocht naar deze plek tot een goed einde heeft gebracht. Zonder navigatie en zonder bewegwijzering is dit asiel bijna onvindbaar. En dat is maar goed ook.

Hondjes annechien lubbers

Wegwerpartikel
Dat de mens nou niet bepaald de slimste dierensoort op aarde is, zal een bioloog vast kunnen beamen. Wat anders met zoveel hersencapaciteit gaat zo destructief om met zijn eigen soort, zijn planeet en zijn omgeving. Vaak moeten vooral dieren het ontgelden bij de mens.

Nobody said it was easy
Zo ook hier. De schrijnende verhalen zijn heftig en hebben al menig traan bij mij losgemaakt. Wie mij een beetje kent, weet dat ik een grote dierenliefhebber ben. “Jij doet ook iets met hondjes in Dubai toch?” Sinds vorig jaar ben ik vrijwilliger voor dit asiel dat geheel op giften en vrijwilligers draait.

Ik ondersteun bij communicatieprojecten en wat klussen bij het asiel. Zo ook de persoonlijke profielkaart met beschrijving, foto en uitleg. Ruim 120 nieuwsgierige en ondeugende koppies, allemaal vuilnisbakkies.

Net als mijn Lotje, die samen met haar 8 broertjes/zusjes en moeder Fifi op een bouwplaats gevonden werd. Moeder was krap 8 maanden oud en overleefde met haar kroost dankzij de Indiase en Sri Lankaanse bouwvakkers die hun eigen eten met haar deelden. Totdat vrijwilligers van het asiel hierover hoorden en het nestje kleine puppies met moeder Fifi van de straat haalden. Een foster gezin ontfermde zich over de bollekes. Tja…een paar weken later las ik dit verhaal, toen wij een pup zochten. Lotje was met 5 maanden iets ouder, had een valse start gehad met wat kinderziektes, en was zo schattig en ondeugend toen we haar in het echt zagen. Ik was verliefd.

 

vrijwilliger asiel met fifi annechien lubbers

In het asiel met moederhond Fifi

Fotomodellen voor een dag
Dit is slechts een van de vele verhalen. Je moet sterk in je schoenen staan wil je het droog houden. Regelmatig moest ik een adempauze nemen tijdens het maken van de profielkaarten voor op de hokken.

Dobby, wiens baasje plots overleed.
Goldie, die door de straten zwerfde, hongerig en bang.
Holly, die samen met haar zus Polly door haar zogenaamde baasjes op straat werd gedumpt en daarna onder die mensen hun auto ging slapen, omdat dit de enige beschutte plek was die dichtbij het huis was.

Van kwaad tot erger. Verhalen die er niet meer toe doen. De hondjes zijn veilig, krijgen te eten, worden verzorgd en krijgen meerdere dagen per week bezoek van vrijwilligers die langskomen om ze te verzorgen, te knuffelen of te fotograferen.

Zoals ook de Nederlandse amateur-fotograaf die tijdens meerdere fotoshoots met eindeloos geduld de hondjes tot fotomodellen omtovert. Een huis vinden voor asielhonden is al moeilijk genoeg. Goede foto’s maken het verschil. In deze honden zitten lieve, ondeugende, trouwe karakters die het verdienen om op een voetstuk geplaatst te worden.

Als ik een dag in het asiel ben geweest, krijg ik al die koppies moeilijk van mijn netvlies. Het raakt mij elke keer weer. Hoe kunnen mensen met al hun verstand dieren slecht behandelen, dumpen of achterlaten als ze het land verlaten. Ik kan daar niet bij. Zeker niet als ik dan mijn eigen verwende viervoeters in dromenland zie liggen op hun dekentje op de bank.

Sprookjes ontstaan en zo ook deze week

Gelukkig ontstaan er altijd nieuwe sprookjes. Zo ook afgelopen woensdag, toen ik mijn viervoeters ophaalde van de hondenopvang waar ze tijdens drukke dagen van mij of vakanties verblijven. Enthousiast vertelde ik over hoe mijn dag bij het asiel was geweest. De medewerkster hoorde mijn verhaal, en legde gelijk de link tussen een andere klant wiens hond onlangs was overleden.

Donderdag, een dag later ging mijn telefoon. De bewuste mevrouw, die haar verhaal deed en vertelde dat het huis zo stil is zonder een beestje om hen heen. Ze zochten een nieuwe liefde! Na wat telefoontjes met collega-vrijwilligers werd al snel duidelijk dat er een hond bij een tijdelijk fosteradres woonde, die een goede match zou kunnen zijn.

Vrijdag kreeg ik bericht: “We are going to adopt him! This will be our new family member!” Zaterdag ontving ik een foto van hond Stubby bij zijn nieuwe familie. Het is gelukt! Tranen branden in mijn ogen, dit keer tranen van geluk.

Sprookjes bestaan. En sprookjes blijven bestaan.


NOTE: Fifi droomt nog verder over haar prins op het witte paard…

Fifa available for adoption annechien lubbers

Door | 2017-04-26T08:29:25+00:00 19 februari 2017|Huisje Boompje Beestje, Sparkling Storytellers|0 Reacties

About the Author:

Het vertalen van avonturen, ervaringen en ontmoetingen naar inspirerende verhalen op papier. En als lezers daar dan ook nog enthousiast van worden, is mijn missie geslaagd. Ik hoop dat jij meegeniet!

Geef een reactie